10
شهریور

یک سمفونی یک خاطره جمعی و ملی

یک سمفونی؛ یک خاطره جمعی و ملی

باید برخاست وقتی داشت توسط مداحش خوانده می‌شد در رثای رهبر معظم آیت الله سیدعلی حسینی خامنه‌ای بود. مداحی که در آن می‌گفت ما در عهد خمینی با خامنه‌ای پیمان بستیم. که می‌گفت او در سوگش، در امورش به فاطمیه و حضرت زهرا پناه می‌برد. که می‌گفت پناه مردم است سیدعلی هنگام بلا ها.

این مداحی پر شور وقتی اوج گرفت که سیدعلی خامنه‌ای شد شهید سیدعلی خامنه‌ای. زمانی‌که مردم در اوج غصه و گریان از فقدان سایه‌ی سر، دلدار، دلبر،رهبر، پدرشان، داشتند جان می‌دادند. و این مداحی همان‌روزها که یادآور سیدعلی جان شهیدمان بود شد نماد تمام قد ایشان.

چند روز بعد سمفونی باید برخاست هم ساخته شد. همان که تمام مدت وقتی تصویر تابوت آقا را نشان می‌داد با آن نواخته می‌شد. همان که آن‌قدر تکرار شد که تبدیل شد به موسیقی متن ذهن جمعی یک ملت. تبدیل شد به موسیقی متن زندگیمان حتی.

آقای عزیزم حالا این نوا جاریست در سراسر وجود این ملت این کشور این سرزمین، ایران. که ایران عشقت بود. ایران همه‌ی جانت بود‌. ایران همه‌ی وجودت بود. که تا آخرین روزها فکر ایران و ایرانی بودی. که آخرین درخواستت از مداح مشهور، خواندن ای ایران بود.

قربانت بروم آقای شهیدم. قربان آن روح لطیفت، که باید برخاست، سمفونی تشیعت هم لطیف است. حالا هربار که می‌شنوم یاد تو می‌افتم.

یاد تو می‌پیچد در همه‌ی لحظه‌ها، چه زمان تشییع، چه زمان پرچم گردانی و چه در جاده‌ی کربلا که این سمفونی در ذهنم می‌چرخید ومن می‌دیدم اتحاد شیعیان و مسلمانان با وجود تو چقدر بیشتر شد. که افتخار ایران شدی عزیزم.

#به_قلم_خودم


free b2evolution skin
10
شهریور

دریا می‌شوی به مرور..

گاهی حوصله نداری! نه برای بحث کردن نه برای جنگیدن نه حتی برای دفاع از حق خودت.

گاهی ترجیح می‌دهی سکوت کنی در برابر تمام اتفاقات ریز و درشتی که دورت می‌گذرد. گاهی شاید انتخابت نباشد اما خاموشی را برای خودت بهترین موقعیت تصور می‌کنی.

وقتی مقابل زن مقابلم قرار گرفتم و کاری که می‌خواست انجام دادم، وقتی یک سو تفاهم کوچک پیش آمد که با یک توضیح مختصر من رفع می‌شد و من حتی حوصله آن را نداشتم که آن سو تفاهم را با یک جمله برطرف کنم تا بتوانم از خودم دفاع کنم، فهمیدم که دوباره رفته‌ام در پوسته‌ی خاموشی. در پوسته‌ی سکوت. در پوسته‌ای که می‌توانم ولی نمی‌خواهم از خودم دفاع کنم.

 

شاید آن‌قدر تجربه‌ی زندگی پیدا کرده باشم که برای هر مساله‌ی کوچک و پیش پا افتاده‌ای وقت و انرژی ام را صرف نکنم.

شاید هم در برابر مشکلات و اتفاقات اصطلاحا پوست کلفت شده‌ام.

شاید هم روحم بزرگ‌تر شده و می‌تواند خیلی اتفاقات را در خودش هضم کند. می‌دانم اما که خاصیت بالا رفتن سن همین است. تو را متفاوت می‌کند. وسعت می‌دهد گنجایشت را‌. متعالی می‌کند روحت را. اینکه می‌توانی چشم پوشی کنی از خیلی اتفاقات و حوادث. می‌توانی آن را مثل دریا درون خودت بکشی و حلش کنی. نسبت به برخی اتفاقات، حرف‌ها، حوادث این حس را پیدا کرده‌ام. حس اینکه درونم حل می‌شوند تا اینکه بخواهند بحران شوند. 

خوب یا بد، عجیب یا معمولی، این ویژگی جدید را دوست دارم. اینکه هرچیزی ارزش جنگیدن و دفاع کردن ندارد! 


free b2evolution skin
9
شهریور

خیلی دور خیلی نزدیک

🔸🔹🔸 شاید خیلی دور شاید خیلی نزدیک!

وقتی سنم کم‌تر بود، افق دیدم نسبت به دنیا کوچک‌تر بود. همه فکر و ذکرم آینده بود. پی آرزوهای کوچک و بزرگم بودم، که برآورده‌شان کنم. آن موقع‌ها واژه مرگ برایم نامفهموم بود. در ذهنم این واژه محلی از اعراب نداشت. آن‌قدر دست نیافتنی که آن را مثل سیاره‌ای خیلی دورتر از زمین می‌دیدم. اصلا به آن فکر هم نمی‌کردم. مرگ برایم هاله‌ای از مه غلیظ بود، که خیلی دورتر از من در جنگل‌های ناکجا آباد سیر می‌کرد. خیلی دورتر از آنچه تصورش را بکنم.

این روزها اما، می‌بینم مرگ خیلی هم دور نیست. وقتی دوستم زهرا را که از من کوچک‌تر بود، از دست دادم! وقتی دوست دیگرم سمیرا که هم سنم بود، بر اثر عارضه قلبی از دنیا رفت! وقتی هدی را در تصادف جاده‌ای از دست دادیم! وقتی خیلی‌های دیگر، دار فانی را وداع گفتند! وقتی اطرافیانم مثل برگ‌ خزان، یک به یک از درخت زندگی کَنده شدند و روی زمین قبر افتادند! به راستی مرگ چه رازآمیز است.

مرگ، این مرکب ناشناخته، هر روز از مقابل در خانه‌مان گذر می‌کند و به اهالی خانه سر می‌زند؛ روزی پنج بار! من اما گاهی آن‌قدر غرق زندگی می‌شوم، که آن را نادیده می‌گیرم. خداوند هر روز به جان‌های ما هشدار می‌دهد. اینکه این سرنوشتی‌است که روزی سراغ تو هم خواهد آمد. شاید خیلی دور، شاید خیلی نزدیک! اینکه اگر نجنبم فرصتم از دست می‌رود.

این روزها هرچه سن و سالم بیشتر می‌شود، انگار به خط پایان نزدیک‌تر می‌شوم. هشدارهای خدا همان اطرافیانی هستند که می‌روند و من در مجلس غم‌شان شرکت می‌کنم. حس غریبی است. خیلی تلخ است. حس اینکه ممکن است نفر بعدی من باشم. ممکن است خدا من را برای سفر آخرت انتخاب کرده باشد. لحظه‌ای که بگویند وقتت تمام است و سوت آخر بازی را بزنند، در چه حالی خواهم بود؟ در آن لحظه آخر چه می‌کنم؟

آیا زاد و توشه‌ام برای آغاز سفر آخرتم کافی است؟ کدام کفه ترازوی اعمالم می‌چربد؟ اعمال صالحم بیشتر است یا گناهانم؟ با این تلنگرها خدا می‌خواهد به من بگوید بار سفرت را آماده کن. تو چه می‌دانی؟ شاید وقت سفرت خیلی دور یا خیلی نزدیک باشد! آخر خودش در قرآن کریم فرموده: “قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذی تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقیکُم”



پ.ن: سوره مبارکه جمعه آیه 8

✍🏻به قلم: #فاطمه_صداقت 🌸🍃
#به_قلم_خودم





free b2evolution skin
9
شهریور

گاهی باید کوه شد

🍁🍁
🍁🍁🍁
🍁🍁🍁🍁

گاهی باید کوه شد، سرد و سخت!

بعضی وقت‌ها پوست انداختن سخت است. متفاوت شدن عجیب است. زیر نگاه دیگران قوی شدن و محکم شدن غریب است. گاهی باید مقاوم باشی مثل سنگ! رو به جلو حرکت کنی مثل باد! ناامید نشوی، مثل انوار گرما بخش و ممتد خورشید، که راهشان را از لا به لای ابرهای تیره و تار پیدا می‌کنند! گاهی باید با خودت بگویی مهم نیست دیگران چه می‌گویند. من راهم را پیدا کرده‌ام. هدفم را انتخاب کرده ‌ام. گاهی دیگران مقابل این پوست انداختن و پیشرفت و تغییر می‌ ایستند و می‌گویند: چرا اینطوری شدی؟ نه بابا تو هم می‌توانی؟ گاهی آن قدر استهزا و تمسخر دورت را می‌گیرد که می‌خواهی فریاد بزنی و بگویی غلط کردم. ولی این لحظه درست نقطه عطف زندگیست. جایی که باید محکم ایستاد و گفت: من راهم را پیدا کرده‌ام. شاید در گذشته طور دیگری بودم ولی راه جدیدم این است و هدفم را با قدرت تا انتها ادامه خواهم داد.
گاهی باید ایستاد و پوست انداخت و زیر فشارها و نگاهِ سرسخت دیگران تاب آورد. گاهی باید رد شد از موانعی که انسانی هستند. موانعی که می‌توانند در یک کلمه خلاصه شوند و تو و همه برنامه ‌ها و زندگی‌ات را به بازی بگیرند. گاهی باید ایستاد و مثل کوه همه صاعقه‌ها و ریزش‌ها را به جان خرید.
گاهی باید کوه شد، سرد و سخت!

#به_قلم_خودم
#انگیزشی


free b2evolution skin
9
شهریور

هدف های زندگی

🍁🍁
🍁🍁🍁
🍁🍁🍁🍁

خودت را به هدف‌ها گره بزن!

بگذار هدف‌ها راه را برایت روشن کنند. اگر همین‌طور بنشینی و بگویی بعدا یک کاری می‌کنم، هیچ بعدی وجود نخواهد داشت. باید اول مقصدی را مشخص کرد و بعد در راهی قدم گذاشت.

مقصد باید چیزی باشد که دوست داری. مقصد باید هدفی باشد که از آن لذت می‌بری، که رنج قدم گذاشتن در پیچ و خم‌هایش را با جان و دل بپذیری. هدفت باید همه جانت شود. مقصدت باید نهایت مطلوبت شود. باید مدینه فاضله‌ات را انتهای راه، جایی که قرار است به آن‌جا برسی، ساخته باشی.

چه بهتر که هدفت والا و مقدس باشد. هدفت پیشبرد و حل مشکلی درجامعه بشری باشد. چه بهتر که کاری که می‌خواهی انجام دهی، مورد رضایت خدا هم باشد. چه بهتر که هدفت مقدس باشد و کائنات و همه آن‌چه خوبی و فضیلت شمرده می‌شوند، در راه رسیدن به آن مقصد مطلوب یاری‌ات کنند.

خودت را به هدف‌ها گره بزن. نه به کارهای کوتاه مدت و دور و دراز دنیایی، خودت را به چیزی بچسبان که اگر انتهای راه رسیدی، به آخر عمر رسیدی و به مسیر طی شده نگاه کردی، بگویی خدا را شکر که این راه را انتخاب کردم. خدا را شکر که این تصمیم را گرفتم.

خودت را به هدف‌ها گره بزن!

#به_قلم_خودم
#انگیزشی

1562597262k_pic_db257f37-8e40-41e2-a9ca-33734ad9eee5.png


free b2evolution skin