موقعیت: عوارضی!

قسمت دوم

#به_قلم_خودم
#مرقومات_جنگی

آن شب دلم می خواست بروم پیاده روی مسجد. شعار بدهم حداقل. ولی باید می رفتم عوارضی. حالا یک بار که طوری نمی شد. خلاصه دست بچه ها را گرفتیم و راه افتادیم آن جا. مثل هر شب از ابتدای مسیر همسر گفت: « پرچم ها بیرون از شیشه!»

کم کم رسیدیم. از دور صداهایی می آمد. در آن تاریکی خیابان که نورهایی کم سو دیده می شدند توانستم یک خانم را تشحیص دهم که در حال پرچم گرداندن است. او را می شناختم. منصوره سادات را قبلا دیده بودم. در دیدار خانواده شهید 3 ساله ای که رفته بودیم. اولین بار او را آن جا دیدم. ضمن اینکه از او خوشم هم می آمد. هنری بود. حتی کتاب هایم را دوست داشت بخواند.

از ماشین پیاده شدیم. با او سلام و علیک کردم. سال نو را تبریک گفتم. شهادت برادرش را هم تسلیت. برادرش را در همان روز اولی که آقا شهید شده بودند از دست داده بود. حالا شده بود خواهر شهید.

کمی با هم حرف زدیم. سپس همسر پرچمی به من داد تا تکان دهم. موقعیت را بخواهم بگویم ماشین را روبروی مسجد اهل بیت پارک کرده بودیم. من کمی جلوتر از ماشین ایستاده بودم. خیلی جلو نیامده بودم. مثلا با خودم می گفتم بروم جلو ماشین می زند لت و پارم می کند. در این تاریکی که کسی من را نمی بیند.

همسر من و منصوره و دو سه روحانی دیگر که از دوستان همسر بودند جایشان فرق داشت. آن ها روی سکو هایی که در چند ردیف قرار داشتند تا ماشین ها از بینشان عبور کنند ایستاده بودند.

منصوره به هوای بچه هایش که در ماشین بودند می رفت و می آمد. من تنها ایستاده بودم.صدای مداحی می آمد.همان مداحی های معروف این شب ها. آن جا پرچم تکان می دادم و به عکس آقا خیره بودم. که روی یک بنر بزرگ بالای پل عابر پیاده نصب شده بود. راستش را بگویم اصلا موقعیت را دوست نداشتم!

#ادامه_دارد_ان‌شاءالله

موقعیت: عوارضی!

#قسمت_اول

#به_قلم_خودم
#مرقومات_جنگی

از تهران برگشته بودیم.
بعد از اعلام شهادت آقا که سراسیمه رفته بودیم تهران، بعد از آن روزهای سخت، حالا برگشته بودیم.

آن شب هایی که تهران بودیم در خیابان که می رفتیم شور و هیجان زیادی موج می زد. از انرژی زیادی که وجود داشت کیف می کردیم. شعارهایی که داده می شد کاروان های ماشینی، حضور مردم کنار هم و خیلی چیزهای دیگر.

حالا برگشته بودیم قم. درست روز سیزده به در. خسته. بی انرژی. از همه مهم تر نمی دانستیم از کجا شروع کنیم!

داخل گروه ها پرس و جو کرده بودم. می توانستیم به پیاده روی های شبانه مسجد برویم. چندباری رفتم. خوب بود. حضور عالی بود. اما با خودم گفتم باید جاهای دیگر را هم دید.

رهسپار شدیم به خیابان های دیگر. یک شب میدان مفید، یک شب صدوقی، یک شب خیابان گردی و دور دور و حسی می گفت باید یک جایی را دستمان بگیریم. خودمان اصطلاحا یک حرکتی بزنیم. و شد آنچه شد. همسر گفت می رویم عوارضی قم-تهران!

و من ماست کیسه ای بودم که وا رفت. عوارضی؟ یک جای خلوت، که نه شور و هیجان دارد نه آدمی رفت و آمد می کند. همه اش کامیون و ماشین هایی که خسته اند از راهی طولانی انجا هستند. که نصفشان یا خوابند یا سرشان در گوشیست. اصلا چطور باید شعار داد؟ باید چه گفت؟ چطور نذری داد؟ اصلا کسی نگاه هم می کند؟ اصلا چرا؟ 😢

#ادامه_دارد_ان‌شاءالله